شنبه 2 مهرماه 1390
از چندین سال پیش محمود عباس را به عنوان سیاستمداری بزرگ قبول داشتم اما دیشب بعد از سخنرانی تاریخی ابومازن برای اولین بار بود که از صمیم قلب حسرت داشتن چنین رهبری را برای کشورم خوردم.
به جرات می توان گفت محمود عباس از معدود رهبرانی در دنیاست که هر عملی را به جای خود انجام میدهد و تنها هدفش منافع ملی فلسطینیان است.
با دشمن چندین دهه اش (اسراییل)به موقع صلح می کند و به موقع میجنگد.هیچگاه بی گدار به آب نمیزند و خود را نه آنقدر ضعیف میبیند که به هر قیمتی باکشورهایی همچون روسیه وچین پیمان اخوت وبرادری ببندد ونیمی از دریای خزر ومیلیاردها دلار و ... را به آنها ببخشد و نه خود را آنقدر قوی میپندارد که با کشورهایی همچون آمریکاواسراییل پیمان دشمنی و جنگ دائم ببندد و زیر بار تحریم های سنگین برود که اقتصادش هر روز ورشکسته تر شود.ملاک دوستی او با هر کشوری منافع ملی ملتش است و نه هیچ چیز دیگری.
او میداند که ملتش بعد از 6 دهه جنگ ، اکنون آرامش می خواهد هر چند برای رسیدن به این آرامش باید قسمتی ار سرزمینش را بدهد اما او احساساتی عمل نمیکند شاید در ذهنش اینگونه باشد که این نخستین گام برای باز پس گیری کشورش است و در دهه های بعد با قدرتمند شدن کشورش می تواند مناطق بیشتری از سرزمینش را هم پس بگیرد ولی اکنون میداند که قدرت چنین کاری را ندارد بنابراین آنچه در توانش هست را انجام می دهد به امید آینده ای بهتر.
این دقیقا معنای عبارت سیاستمدار است یعنی هدفش که حفظ منافع ملی است را ثابت نگه داشته و سیاستش را تغییر میدهد و نه مانند جمهوری اسلامی که سیاستش را ثابت نگه میدارد و منافع ملی مردمش را تغییر میدهد.
برای جمهوری اسلامی آمریکا همیشه شیطان بزرگ است اگرچه بزرکترین دشمنانش یعنی صدام حسین و طالبان را بر دارد و روسیه وچین بهترین دوستانش هستند اگرچه نیمی از دریای خزر را هدیه داده و میلیاردها دلار از بیت المال کشور را خرج خرید کالاهای یک بار مصرف چینی کند.
گروه تروریستس حماس بزرگترین دوستش است اگرچه بعد از اعدام صدام حسین 3 روز در غزه عزای عمومی اعلام میکند و محمود عباس وهابی و دشمن اوست اگرچه همانند دیشب همه دنیا را متوجه ظلمی که اسراییل به فلسطینیان روا داشته به نحو احسنت بکند.
فیدل کاسترو کمونیست و کافر دوستی صمیمی برای آنهاست اما مردم رنج کشیده مسلمان سوری که اجازه نماز جماعت هم به آنها نمیدهند ایادی استکبار و دشمنان آنها هستند.
به واقع حرف زدن احمدی نژاد برای صندلی های خالی در سازمان ملل سیاستی مقتدرانه و متفکرانه است یا استقبال بی نظیر همه کشورها و دست زدن های متمادی برای محمود عباس این رهبر لایق فلسطینی.
باید قبول کرد دیشب ابومازن روحی تازه در کالبد ملت ستمدیده فلسطین دمید و با همان ظرافت همیشگیش حقوق مسلم ملتش را از بزرگترین تریبون بین المللی فریاد زد.
درود بر محمود عباس
